Każdy kto wykazuje choćby śladowe oznaki życia, posiada IQ powyżej 50 oraz cechuje go elementarne poczucie humoru nie mógł nie uśmiechnąć się wczoraj otwierając świeżą prasę, włączając kanał informacyjny w tiwi, zwykłe radio czy też czytając newsy w jednym z polskich portali internetowych. Wszędzie królowała jedna i ta sama informacja: 20 uczestników konferencji na temat "bezpieczeństwa lotów" zginęło w katastrofie lotniczej... Nikt przy zdrowych zmysłach (oprócz rodzin i znajomych bezpośrednio dotkniętych tą tragedią) nie może zaprzeczyć, że paradoks całej tej sytuacji jest śmieszny. Każdego (oprócz oczywiście braci K., oni są smutni zawsze) kto w tej chwili zaprzeczyłby, iż wieść ta nie wywołała u niego nawet drobnego gestu mimicznego przypominającego uśmiech, kto choć przez chwilę nie pomyślał, że to zabawne nazwałbym kłamcą. Przypomnij sobie czytelniku teraz ten moment kiedy pierwszy raz usłyszałeś lub przeczytałeś o katastrofie, pamiętasz już ten uśmiech na swojej twarzy? Już wiesz o czym mówię?
    Zresztą same media zwróciły już uwagę na ironię tej historii, informując nas o tym. Każdy z nas pośrednio "przeżył" już w swoim dłuższym lub krótszym życiu kilka, kilkanaście, a może nawet kilkadziesiąt katastrof lotniczych. Przypomnijmy sobie teraz w ilu przypadkach byliśmy informowani o tym skąd albo dokąd lecieli pasażerowie. Ja sobie przypominam jeden, wczorajszy i żaden inny. A dlaczego nie byliśmy o tym informowani? Bo taka informacja nie ma żadnego znaczenia! Wczoraj jak widać miała. Bo cel podróży tej dwudziestki w kontekście ich śmierci nadaje tej historii absurdalnego, kafkowego charakteru, to swoiste kuriozum na skalę światową. Śmieszne kuriozum.
    Spacerując popołudniu z psem i rozmyślając nad tym co się stało myśl mnie taka naszła czy przypadkiem jeden z bliźniaków co pozostał "na urzędzie" nie wysmaży nam pierwszej w tym roku żałoby narodowej, odrzuciłem tą myśl jako niedorzeczną. Cóż, jak widać różnimy się jednak wrażliwością z panem prezydentem, bo potem wróciłem do domu... i znowu świat był czarno-biały i to na trzy dni! Czemu nie przez 20 dni?! Po jednym na każdego, byłoby sprawiedliwie. Mam dosyć banalnych żałob narodowych, mam dosyć bagatelizowania tej formy obchodzenia smutku narodowego. Śmierć innego człowiek zawsze jest tragedią dla bliskich i tylko czasami dla obcych. Prawdę mówiąc bardziej osobiście dotknęła mnie równie niedawna informacja o odejściu Heatha Ledgera, aktora, którego znałem tylko z ról w których zagrał i w których go widziałem i doceniałem. Mimo to czuję żal i smutek, żałuję że już go nie zobaczę w nowych rolach. Niemniej jednak nie każę innym się smucić wraz ze mną, bo to po prostu trzeba czuć. Tak samo jak w przypadku tych nieszczęsnych lotników i ich rodzin. Szkoda ludzi, zawsze szkoda. Szczególnie teraz, po kilkunastu godzinach, kiedy temat konferencji w której uczestniczyli odchodzi powoli w zapomnienie, a człowieka dopada refleksja. Refleksja ta jednak nie skłania mnie ku zgodzie na kolejną bezsensowną i głupią żałobę narodową i myślę, że podobnego zdania jest większość obywateli tego kraju, nawet jeśli z powodów typu "nie wypada" nie potrafią się do tego przyznać...